Merhaba Ziyaretçi!

Konuyu Oyla:
  • Derecelendirme: 0/5 - 0 oy
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
BİR GÜN BİR MELEK GELİR...
#1


BİR GÜN BİR MELEK GELİR…

İlkokuldayım…
Anlamsız, zifiri siyah bir önlük içinde bakıyorum hayata… Öğretmenim “hayat güzel ve beyazdır” diyor, ben ise beyaz bir hayatta iken, neden siyah bir önlüğe sıkıştırıldığımı anlamaya çalışıyorum. Çok çocuk var sınıfta… Her sırada üç kişi bazılarında dört kişi var…

Önlere doğru, iki erkek çocuğunun arasına sıkışmış, hüzünlü gözleri olan bir kız çocuğu var… Kız yalnız, kız ürkek, kızın çocukluğu, yüzündeki kırgın tebessüme yenik…

Zamanla tanıyorum onu… Hikâyesini biliyorum… Babası evi terk etmiş, annesi kendi halinde… Kız sahipsiz ama temiz kalpli, ilkeli, efendi… Kardeşim olsun diyorum içimden… Çocuk yüreği işte…

Arada bir bakıyorum gözlerine… Ona acıyor muyum? Yoksa şefkat mi duyuyorum anlamıyorum. Okulun 5 dakikalık teneffüs aralarında, tek başına bir köşede görüyorum hep. Gidip konuşuyorum bazen. Çekiniyor ama sığınacak bir arkadaş, bir kardeş arıyor, görüyorum…

Öğretmen arada bir çıkışıyor ona; “Bak! Bu veli toplantısına da gelmedi annen!” Kız “hastaydı” diyor kendi yalanından utanarak…

Okul çıkışında, kendisinden ağır çantasını sırtlanıp gittiğini görüyorum, boynu bükük adımlarını izliyorum…

Akşam anneme soruyorum; “Anne ya… Kötü durumda olan çocuklara Allah yardım etmez mi? Ne bileyim, annesi olmayana bir anne göndermez mi?”

Annem tebessüm ediyor ve cevaplıyor; “Çocuklar cennet bahçesi çiçekleridir… O bahçenin sahibi çiçeklerinin solmasına izin vermez… Eğer bir çiçek solarsa, bir gün bir melek gelir, onu iyileştirir…”

Hayat, bulanık bir ırmak gibi böyle akıp giderken, onun daha çok yalnızlaştığını görüyorum. Sonunda annesinin de onu terk ettiğini ve babaannesine bıraktığını öğreniyorum. Yalnızlaştıkça ürkekleşiyor, ürkekleştikçe yüzündeki keder daha derine gidiyor.

Okul bitiyor… Karnelerimizi alıp eve döneceğiz. Siyah önlüklerinin yerini mavi üniformaların aldığı yeni bir hayata gireceğiz… Okul çıkışında yanına gidiyorum. Vedalaşırken, buruk gözlerine bakıyorum. “Bir gün sana bir melek gelecek” diyorum… O anlamıyor, yüzüme bakıyor tuhaf tuhaf…

Yıllar sonra, bir alış-veriş merkezinde rastlıyorum ona. Yüzünde cennet renginde bir tebessüm, gözlerinde ışıl ışıl bir hayat haresi… Önünde bir çocuk arabası… Şirin mi şirin, tatlı mı tatlı bir kız çocuğu var arabada… Yanına gidiyorum heyecanla, biraz konuşunca hemen anımsıyor. Sarılıyoruz. Bir arabadaki çocuğa bir, gözlerindeki hayat ışığına bakıyorum. İçimde tanımsız bir mutluluk…

Üniversiteyi bitirmiş, bir bankada yönetici yardımcısı olmuş. Evlenmiş… Eşinden bahsederken gözlerindeki ışık daha çok büyüyor…

O an anlıyorum… Annem haklıydı… O melek gelmişti… Onun solan yapraklarını ıslatmış ve onu iyileştirmişti… Artık bir annesi ve babası yoktu ama, kendi huzurlu dünyasında, asıl sahiplerini bulmuştu… Kocasını ve çocuğunu…

Yanından ayrılırken, gözlerine bakıyorum… İlkokuldaki o buruk bakışlı ürkek kızın gölgesinde onu izliyorum… İçimde tuhaf bir sevinç, gözlerim doluyor. Neden bilmiyorum…

Artık biliyorum… “Bir gün bir melek gelir…”

Mehmet ÇETİN
Cevapla
#2
Ynt: BİR GÜN BİR MELEK GELİR...

Allah razı olsun umarım burukluk yaşayan bütün insanlara bir melek gelir ve mutluluk sağlık huzur getirir.  Eline sağlık
http://www.blenderturkey.com
Birşeyden uzak olan bir kimse, yakın olan adam kadar o şeyi göremez. ne kadar zeki olursa olsun. 
Cevapla
#3
Ynt: BİR GÜN BİR MELEK GELİR...

Undecided  Huh
Cevapla


Konuyu Paylaş: 


Hızlı Menü:


Konuyu Okuyanlar: 1 Ziyaretçi
© Powered By MyBB, © 2002-2015 MyBB Group.